Ode aan De Godin
De Godin is mijn Herderin, mij ontbreekt niets.
Het dal van diepe duisternis, heeft zijn schrikwekkende aantrekking verloren.
Erin gevallen en ….opgevangen, door Haar Eeuwige Handen.
Die mij dragen van ervaring naar ervaring.
In het ongewisse geef ik mij over aan Haar.
Blind in vertrouwen, voert Zij mij naar waar Ik Ben.
Zacht maar ferm, breekt Zij, mijn zorgvuldig bewaakte bouwwerken, af.
Zelfs de laatste grashalm, waar ik mij, haast ongemerkt, aan vastklamp, ligt platgetreden op de AardeMoeder.
Oh Grote MoederGodin!
U, die mij verkwikt, en bent opgestaan in stille geheimen:
het geluid van een vogel, ik hoor het voor het eerst.
Gelijk een pasgeborene, luister ik vol verwondering.
Uw bomen strelen mij zacht van binnen, als mijn handen langs hun stammen glijden.
Houtgeworden Liefde, mij belangeloos adem gevend.
Levensadem….
Uw stille Leegte vult zich met dans, met geluidloze lofliederen, met zachte fluisteringen:
'Ik ben niet en daarom Ben Ik…'
Uw Naam is: Shakti, Godin van OerKracht, van Goddelijkheid in het vrouwelijke.
Sophia, Godin van Wijsheid.
Uw woorden klinken voor eeuwig na, zeggen mij wie ik ben:
'Want Ik Ben de eerste en de laatste, Ik word geëerd en geminacht, Ik ben de hoer en de heilige, Ik ben de echtgenote en de maagd, Ik ben haar wier huwelijk geweldig is, En ik heb geen man, Ik ben de verloskundige en de vrouw die niet draagt.
Ik ben de troost van mijn pijn.
Eer mij.
∞∞∞
Voetnoten:
- Bijgevoegde afbeelding betreft het schilderij 'Sophia' van Nicholas Roerich.
Meer op netsamen over:
Voor jou uitgelicht:
SAND conferentie Science and Mystery of perception |
| sand |
| Doorn, Utrecht |
| 29 mei 2013 - 2 juni 2013 |
SAND : Science And Non-Duality |
