Spirituele dating community Netsamen

De Egyptische gids, Hesham, lacht en buigt licht, als ik langs hem loop om de bus in te stappen. “Goodmorning, my Goddess””, zegt hij charmant.

Was het pas 4 dagen geleden, dat ik bij de Grote Piramide stond met Hesham?
Mijn tijdbesef is volkomen verdwenen. Ik raapte toen gedachteloos een steen op waarmee ik “Isis Lydia” op een grote zwerf kei schreef en er een hart tussen tekende.

Hesham, die uit het niets achter mij stond, keek mij aan met een blik in zijn ogen van iemand die “weet”… en zei zacht: “Yes, you áre Isis”.
Bij het horen van die woorden begon het te duizelen in mijn hoofd. Zonder één gedachte, zonder rede stroomden tranen uit mijn ogen en vielen op het droge zand.
Mijn Ziel opende zich.

Ik herinnerde mij plots de geur van eeuwen en eeuwen terug. Van het zand, de specerijen, de droge wind, de koele aardegeur in de Koningskamer in de piramide. Het was een mengeling van aarde-, cederhars-, hout-, en steengeuren.

De steen nog in mijn hand, hoorde ik in mijzelf het woord: “Ptah…”.

In mijn 3e oog zag ik Hesham met een soort kroon op zijn hoofd waarop 2 gouden cobra’s afgebeeld stonden.

Ik herkende hem van eeuwen her. En hij mij….

Pas later begreep ik dat het woord “Ptah” echt bestaat.

Ptah, de OerGod uit het oude Egypte. De God die vóór alles bestond. Uit Hem is Ra voortgekomen.

Het woord was mij onbekend, laat staan dat ik wist dat het een God was.

Dit en nog vele andere onverklaarbare ervaringen die ik beleefde tijdens mijn Egypte-reis, deed mij beseffen dat het na-Atlantische Egypte bekend terrein moest zijn voor mijn Ziel…

Op die vroege ochtend in de bus, op weg naar het zuiden, werpt Ra, Vader Zon, Zijn eerste aangenaam warme stralen op Nut, Moeder Aarde.

Wij rijden door het prachtige, nog groen en weelderige gebied, niet ver van de Nijl.

Onze Engelse reisleider, John Armitage, in een vorige incarnatie Hogepriester van Akhnaton, zingt plotseling, door de microfoon, “AUM”.

Mijn bewustzijn verandert.

Tot die tijd had ik wat zitten dommelen op het ritme van de motor van de bus.
Meteen ben ik helder en alert. Mijn Ziel zelf schudt mij wakker. Ik kijk uit het raam en zie een rotsachtig woestijngebied.

Weer die gewaarwording van herkenning, van zeker weten dat ik hier ooit geweest ben, ook al is er geen gedachte in mijn hoofd aan het woord. Het weten speelt zich af in een stille laag van mijn bewustzijn.

Een innerlijk beeld doemt op van rotsen en De Meester die in Zijn witte gewaad op een berg staat, Zich buigt en schrijft in het zand.
“Ik was erbij…ik heb Hem gekend…”, een verbijsterende ontdekking die in mijzelf resoneert, in al mijn cellen zoemt. Dik kippenvel verschijnt op mijn armen en langs mijn rug, maar het is verre van koud in de snikhete bus.
Was ik er écht bij? Of stem ik mij, nu zo gevoelig, af op een collectief veld wat hier energetisch aanwezig is?

Was Hij hier, in Egypte? De Meester?

Maar waar is hier? We zijn op weg naar het zuiden, is alles wat ik weet.

Een mengeling van intense gevoelens van blijdschap en even zo intens verdriet overvallen mij, razen door mij heen.

De innerlijke beelden zijn zó tastbaar, zó overweldigend, net zo tastbaar als de bus die door het landschap rijdt.

Aan de lijve ervaar ik meerdere dimensies die in geluid, beeld, geur en gevoel, tegelijk in tijd en ruimte aan mij voorbij trekken.

Hoe in woorden het te omschrijven? Het speelt zich af in de Geest en toch ook gewoon in mijn huidige lichaam en zintuiglijke gewaarwording van dat moment.

Door de microfoon zegt John:

“When you look to your left, behind these rocks, there is the place where the old manuscripts are found in jars, by an Egyptian farmer. The Nag Hammadi manuscripts”.

Nag Hammadi!

Het duizelende gevoel in mij hoofd is er weer. Een spiraal van Licht die door het labyrint van mijn hersenen, zich langzaam een weg kronkelt.

Met mijn innerlijk oor, hoor ik Zijn geluidloze roep.

“Ja mijn Meester..Rabboenie..” antwoord ik stil in mijn hart.

Diepe ontroering, dankbaarheid, en een stil ontzag vult mij.

Ik wist niet waar ik mij bevond toch voorvoelde ik de energie van Liefde van De Meester hier op deze desolate plek in de woestijn: Nag Hammadi.

Die ontzagwekkende Stille Liefde liet zich zó allesdoordringend voelen, dat ik, zo klein als een zandkorrel in de woestijn, dronk van Het Levende Water als een dorstig kind aan de Moederborst.

Mijn lichaam beweegt zich door de hobbelende bus naar voren en anders zo verlegen, pak ik, in vervoering, de microfoon en zing: “Ave Maria…”.

Voor mij voelt het alsof Christus met de mensen die Hij Lief had en rondom Hem leefden, in Nag Hammadi is geweest.

Is mijn Ziel in een ander lichaam daar toen bij geweest?

Mijn Ziel weet en hoorde op….

De mens echter vraagt zich af: kan men überhaupt ergens echt zeker van zijn?

”Het Evangelie van de Waarheid” zegt van wel…in alle nederigheid.

Is het toeval dat ik, tijdens het schrijven van deze tekst, lukraak dit boekje opensloeg juist bij de onderstaande citering?

Toch…misschien voorvoelde ik de vibratie van de gnostische leraren, die hier de manuscripten, aan het begin van onze jaartelling, hebben verborgen?

Hoe het ook zij, wat er historisch ook werkelijk gebeurd mag zijn, voor mij was het een mystieke, wonderlijke her-innering.

Ik heb mij geroepen geweten…bij Nag Hammadi.

De gehele mensheid staat op het mooiste en feestelijkste kruispunt aller tijden.

De Maya’s noemen het “the end of time”, of het tijdperk van overgang.

Al is alle schijn tegen, het einde van het “duistere tijperk” is onweerstaanbaar in zicht. De aanstaande geboorte van de Nieuwe Hemel en Nieuwe Aarde laat zich diep in het Hart voelen.

Christus roept de mensheid in het eigen Hart. Vanzelfsprekend en om niet.

We hoeven er niets voor te doen. Het voltrekt zich vanzelf in het eigen bewustzijn.

Moeder Aarde, zo is door de Maya’s berekend, staat op het punt Haar polen om te keren. De mensheid zal ophoren, antwoorden en zich omkeren naar HemHaar die haar geroepen heeft. Zij zal uit een eonen lange dronkenschap nuchter worden, tot zichzelf komen en haar werkelijkheid herstellen.

Het Gouden Tijdperk van Liefde, éénheid en feestvieren is aanstaande!

Ja, is er al...Hier en Nu.

Daarom is iemand die kennis heeft, een wezen uit de hoge. Als hij geroepen wordt, hoort hij op, antwoordt hij en keert zich naar Hem die hem roept en gaat op naar Hem, want hij weet hoe hij genoemd is. Omdat hij kennis heeft doet hij de wil van Hem die hem roept.Hem wil hij welgevallig zijn, en daarin vindt hij rust. Zijn eigen naam valt ieder toe. Wie zo kennis heeft, weet waarvandaan hij gekomen is en waarheen hij op weg is. Hij weet dit, zoals iemand die dronken was, nuchter is geworden en, weer tot zichzelf gekomen, zijn werkelijkheid herstelt. Uit 'Het Evangelie van de Waarheid'.

In 1945 gevonden tekst bij Nag Hammadi. Geschreven door de gnostische leraar Valentinus. Geboren 100 na Christus, in Noord-Egypte.

∞∞∞

Voetnoten:

1. De afbeelding is het schilderij 'Signs of Christ' van Nicholas Roerich