Diederik, 21 juni 2012
Aanraking, seksualiteit, alleenzijn
Ik vermoed dat ik met het volgende onderwerp een thema aanraak waarover nog zoiets als schaamte en terughoudendheid hangt, ook al is in deze tijd zowat alles bespreekbaar. Tegelijkertijd verwondert het mij dat het op een spirituele vrijzellensite nauwelijks aan bod is gekomen.Jullie zullen het er met mij eens over zijn dat we in die middens dikwijls vrij gevoelige mensen terugvinden. Ze hebben meestal wel relaties achter de rug, maar ervaren aan den lijve dat ze er menigmaal alleen voor staan en dat ze ook niet de seksuele versmelting ervaren van mensen die zich in een harmonische relatie bevinden. Veel van die vrijgezellen blijven naar die versmelting verlangen, ook al wordt daar weinig over gesproken en lijken vooral mensen die zich in een relatie bevinden heel vlot over het alleenzijn van de alleenstaande heen te stappen. Ze vinden zelfs dat alleenstaanden sowieso een "gemakkelijk" leven hebben.
Dat alleenzijn kan inderdaad ook voordelen hebben of kan bijgedragen aan innerlijke groei. Alleenstaanden hebben willens nillens immers geleerd steun en houvast in zichzelf te vinden, kunnen zich bijvoorbeeld wijden aan meditatie en delen hun vrije tijd helemaal in zoals ze zelf willen en kiezen.
In één van zijn boeken schrijft Ken Wilber dat hij, na het overlijden van zijn levenspartner, enorm leed onder een gebrek aan aanraking. Op één of andere manier lijkt gebrek aan huidcontact de mens van een fundamentele levensbehoefte te beroven. Dat op zich kan tijdens bepaalde periodes voor de alleenstaande zwaar doorwegen, zeker als hij met rouw, tegenslagen of verdriet wordt geconfronteerd.
Toch heb ik de indruk dat men daar, zeker als men wat ouder wordt, wel mee kan leren omgaan. Ik vermoed evenwel dat mensen die veel alleen zijn er goed aan doen om regelmatig in de natuur te zijn, contact te maken met de aarde of zich eventueel een huisdier aan te schaffen. Een kat als knuffeldier kan zeer veel warmte en liefde in iemands leven brengen. En uiteraard is een goede vriendenkring of familiaal contact ook van levensbelang voor de alleenstaande.
Complexer wordt het als de alleenstaande iemand ontmoet met wie hij een liefdevolle relatie aangaat, maar waarbij de ene het lichamelijk contact verlangt en de andere minder. Op dat moment kan de pijn van het alleenzijjn scherper, dieper en pijnlijker worden aangevoeld.
In de macrobiotiek stelt men dat het beter is dat de mens een levenspartner heeft, vanuit yin/yang-oogpunt gezien. Het zou volgens die visie veel moeilijker zijn om zich als alleenstaande echt diep en duurzaam gelukkig te voelen.
Anderzijds benadrukken vooral de Indische en Tibetaanse spiritualiteit het belang van alleenzijn, onthouding en ascese. Volgens die benaderingen dienen we ons te disciplineren en seksualiteit los te laten of te overstijgen.
Ook A.M. Aivanhov waarschuwt in "De seksuele kracht of de gevleugelde draak" voor te veel belang hechten aan seksualiteit. In het uitverkochte "Seksuele kracht en yoga" van Haich en Yesudian werd ook geadviseerd om het seksuele gebied los te laten en te transformeren.
De tantrische benadering schetst dan weer het tegenovergestelde: eenheid zoeken en vinden via seksuele beleving en dus bij voorbaat via een liefdevolle partner.
Veel benaderingen en vermoedelijk evenveel vragen en antwoorden. Is het leven alleen, zonder seksualiteit, aanraking of huidcontact, een triest, moeilijk, zielig leven of kan het desondanks diepe vervulling en geluk bieden?
Een delicaat onderwerp, ik weet het. Ik denk echter dat hierover een zeer verrijkende en verdiepende uitwisseling kan en zal volgen.
Hoe zit het tenslotte met mijn eigen ervaring rond en visie op dit onderwerp? Laat ons zeggen dat ik een zekere verscheurdheid kan voelen tussen enerzijds graag en veel alleen zijn en anderzijds diepe liefdesgevoelens koesteren voor een bepaald iemand, hetgeen in de praktijk soms moeilijk te verenigen valt. Ik ben daar nog helemaal niet uit, jawel.
Diederik
