Spirituele dating community Netsamen

Het hoe en waarom van De Moderne Mens I

Vervolg op: 'De spirituele mens: een balans opgemaakt I en II'

Waarom is het leven van de mensen op Aarde zo anders dan dat van de andere 'fase 3 entiteiten' elders in het universum? En dan natuurlijk vooral van die entiteiten die de mogelijkheid hebben zichzelf zodanig te zuiveren, dat ze zich kunnen verenigen met de Bron de Levens, Fase 0. Waarom zoekt de mens niet de aansluiting tot de kosmische processen, zoals zijns gelijken elders in ons zonnenstelsel en ons universum?

Is dat altijd zo geweest? Zo ja, wat is dan de reden dat de mens zich, als 'fase 3 wezen-met-alle-mogelijkheden', uiteindelijk heeft ontkoppeld van het universeel bewustzijn? Zo nee, is de mens dan een soort 'lokaal' misbaksel? Een soort uitzondering die de regel bevestigt? Zoiets als een raket die 'denkt' dat ie een fiets is? De smet op het verder onberispelijke kosmische blazoen?

Om deze vraag te beantwoorden moeten we ver terug in de tijd. Terug naar een periode waarin de nog jonge planeet Aarde wordt getroffen door een onvoorziene ramp. Hier het relaas in vogelvlucht.

De Aarde kwam destijds met een komeet in botsing. Door die botsing brak een flink stuk van onze planeet af. Dat brokstuk werd de ruimte in geslingerd, om vervolgens te worden gevangen door de zwaartekracht van de Aarde. Dat brokstuk noemen we de Maan. De Maan viel vanaf toen onder de verantwoordelijkheid van de Aarde.

Je kunt je voorstellen dat deze ramp, het 'Proces van Wederzijdse Voeding en Instanthouding' (PWVI), zoals dat in eerdere blogs is toegelicht, ernstig in de war gooide. De Aarde was te jong om een eigen sateliet (maan) te hebben en had onvoldoende middelen om deze te onderhouden. Onze Zon en andere planeten, die allen werden geraakt door deze ramp, stonden allemaal een stuk van hun eigen "stralingen" af in een poging de Aarde te helpen.

Dat was echter niet genoeg. Door de nieuwe situatie vereiste het PWVI-proces een extra hoeveelheid van een specifiek soort trillingen van de Aarde. De jonge Aarde was daar nog niet toe in staat. Het ging om een specifiek soort trilling dat in frequentie lag tussen de trillingen die door verschillende typen wezens van fase 3 werden getransformeerd. Op initiatief van de "Universele Hiërarchie van Kosmische Entiteiten van Fase 3" (uiteraard afgestemd met Fase 0) werd besloten het PWVI-proces in de mens zodanig te wijzigen, dat de mensheid de extra vereiste trillingen kon 'produceren'.

Van meet af aan stond vast dat dit een tijdelijke voorziening zou zijn. Deze voorziening zou eindigen als de Aarde genoeg kracht zou hebben de Maan op eigen kracht te onderhouden. De noodzaak voor de tijdelijk aangepaste trillingen zou dan vanzelf verdwijnen. Aan het normale evolutieproces voor de menselijke fase 3 entiteiten, werd toen een extra proces-optie toegevoegd. Een mutatie op het oorspronkelijke PWVI-proces, zeg maar.

Wat hield deze toevoeging in?

In het oorspronkelijke proces kon de mens zijn PWVI-proces op steeds verder en diepergaande manier zuiveren totdat zijn/haar bewustzijn via dit proces het hoogste niveau bereikt had. Daarmee kon de fase 3 mens, zoals we die op Aarde kennen, op hetzelfde niveau 'gewaar-zijn' als de oorspronkelijke Fase 0. De mens kon via het normale PWVI-proces uiteindelijk een soort van 'goddelijk bewustzijn' verwerven.

De tijdelijke extra optie was dat de mens dit PWVI-proces toen ook in neerwaartse richting kon volgen. Naast bovengenoemd standaard-evolutieproces werd dus de mogelijkheid geschapen van een 'involutieproces'.

Dat wil zeggen dat de mens zijn PWVI-proces niet persé op Fase 0 hoefde af te stemmen, maar dat hij de mogelijkheid kreeg tot 'afstemming' op het PWVI-proces van de overige 'fase 3-wezens', met wie we onze planeet delen. Door dat proces in gang te zetten konden de mensen in voldoende grote hoeveelheden, de 'herstel-trillingen' voor de Aarde genereren en daarmee de Maan op weg helpen.